Sýranhýdríð eru leifar sem eftir eru eftir að oxósýra tapar einni eða fleiri sameindum af vatni. Almennt, fyrir ólífrænar sýrur, tapar ein sameind af sýrunni beint eina sameind af vatni til að mynda samsvarandi anhýdríð þess; í þessu ferli helst oxunarástand frumefnisins sem ber ábyrgð á sýrustigi sýrunnar óbreytt. Lífræn sýruanhýdríð eru aftur á móti mynduð með millisameinda afvötnunarviðbrögðum sem taka til tveggja eða fleiri sameinda sýrunnar. Aðeins oxósýrur búa yfir samsvarandi anhýdríðum; súrefnis-fríar sýrur gera það ekki.
Almennt má líta á sýruanhýdríð sem oxíð sem eru unnin úr sýrum með ofþornun (þó að lífræn sýruanhýdríð séu ekki flokkuð sem oxíð). Mörg anhýdríð eru fær um að hvarfast við vatn til að endurmynda upprunalegu sýruna. Byggt á eðli móðursýrunnar er hægt að flokka anhýdríð sem hér segir: Ólífræn sýruanhýdríð myndast við afvötnun og þéttingu einnar eða tveggja sýrusameinda-til dæmis kolsýruanhýdríðs (koltvíoxíð, CO₂) og nituranhýdríðs (köfnunarefnispentoxíð, N). Lífræn sýruanhýdríð eru efnasambönd sem myndast við afvötnun og þéttingu tveggja sameinda af einsýru eða einni sameind af tvísýru; þó að þau séu ekki oxíð eru þau engu að síður nefnd sýruanhýdríð.
